CeyhunYılmaz


 
AnasayfaAnasayfa  TakvimTakvim  SSSSSS  AramaArama  Üye ListesiÜye Listesi  Kayıt OlKayıt Ol  Giriş yapGiriş yap  

Paylaş | 
 

 İçim Bomboş

Önceki başlık Sonraki başlık Aşağa gitmek 
YazarMesaj
refere
tecrübeli üye
tecrübeli üye
avatar

Erkek
Mesaj Sayısı : 182
Yaş : 29
Nerden : çanakkale
İş/Hobiler : hakem
Lakap : erdig
ruh hali :
Kayıt tarihi : 02/10/08

MesajKonu: İçim Bomboş   Salı Ekim 07, 2008 1:50 pm

Kente bu yılın ilk kar tanesi düştüğünden beri, üşüyorum sanki hiç sıcak görmemiş gibi…
Ayaklarım, yürümüyor olsam şuan isyan edip beni beyazın ortasına bırakırlardı…

İçimde bir boşluk var, attım kendimi sokaklara… Ayaklarım isyan etse de… Yürüyorum bilinmezliklere…

Bu sabah uyandığımdan beri bir şeyler eksik, uyurken acaba bir hırsız girip bilmediğim hayallerimi mi alıp götürdü minik ruhumdan? Kendime bile gelemeden, attım kendimi sokaklara, sanki ilk kez görüyorum etrafımdaki birçok şeyi…

Hatta adımı sorsalar bile bomboş gözlerle tereddüt edip öyle söyleyeceğim. Bugün biraz eksiğim sanki… Saatlerdir yürüyorum nereden gelip nereye gideceğimi bilemeden, bildiğim tüm yolları bilmeden fark etmeden. Tek duyduğum ayaklarımın altındaki bembeyaz halının o senfonik sesi… Gökten yağarlarken bin bir naz ederek o bembeyaz karlar, şimdi ayaklarımın altında hıçkırıklarla ağlamaktalar… Ağaçlar bile o nazlı karlarla doldular…

İçim boş bomboş…
.
Düşünmeliyim ne ektim bulmalıyım. En son uyuduğum o zamana dönerek tam hissettiğim o bitik andan itibaren düşünmeliyim… Ama uyandığım ana dönmeliyim önce. Yastığım ıslaktı uyandığımda . Ağlamıştım muhakkak ama neden niye ağlamıştım?

Düşünüyorum uyumadan önce seninle konuştuğumuz o hayal meyal anı. Evet, evet şimdi hatırladım bana gitmeliyim demiştin galiba. Daha sonra da hiçbir zaman açmadın o elinden düşürmediğin, her anımızın tek şahidi, olan telefonunu. Olduğum yere yığılıp kaldım ne olduğunu bile hala hatırlayamıyorum tek bildiğim hoşçakal dediğin ve bin bir depremle yatağıma yıkılıverdiğim…

İşte bu hayal meyal hatırladığım tek gerçek. Sen kalbimi alıp gittin ama ruhum hala bende ve eksik. O yüzden eksik uyudum, eksik uyandım. Şimdide yarım yamalak yürüyorum çaresizce sokaklarda, siyah geliyor her sokak bana. Yalnızım sensizim diye kar taneleri ağlıyor her adımımda…

Bugün ben boşluktayım, yokum sensizim…

Aslında beni benden alıp gitmişsin… yüzümdeki çizgim, yanağımdaki gamzem, aynamdaki görüntüm, tenimdeki kokumdun sen…
Sebepsiz gittin, sebepsiz kaldım bu bomboş hayatımda, kızamadım, öfkelenemedim, üzülemedim… Sadece boş kaldım, bomboş… Sahipsiz bir ev, evlatsız bir ana, bayramsız bir çocuk gibi tek ve çaresiz… Günsüz, gecesiz, aysız, güneşsiz, ortalarda bir yelerde kaldım, aslında yapayalnız kalakaldım…

Şimdi boşum, bomboş… Şimdi neye bakarım aynada, neye uyanırım yatakta, neye giyinirim odamda, neyi düşünür, neyi solurum bu boş yaşamımda…

Şimdi ne kadar tekim? Ben kimim? Kime yar derim? Boşum bomboşum… Böyle uyandım bu sabah güne, böyle bitiyor yine gece… Ne olur sonum sence?


alıntı
Sayfa başına dön Aşağa gitmek
Kullanıcı profilini gör http://www.baterist.org
 
İçim Bomboş
Önceki başlık Sonraki başlık Sayfa başına dön 
1 sayfadaki 1 sayfası

Bu forumun müsaadesi var:Bu forumdaki mesajlara cevap veremezsiniz
CeyhunYılmaz :: Edebiyat Şiir Hikaye :: Hikayeler-
Buraya geçin: